Adhyaya 4

अध्यायः ब्रह्मणा केशवं प्रति प्रश्नेन आरभ्यते—दीक्षालक्षिताया भक्तेः किं फलं, विशेषतः तुलसीकाष्ठमालाधारणस्य पद्माक्षमालाजपस्य च इति। भगवान् विस्तरेण फलश्रुतिं वदति—तुलसीमाला दृश्यं भक्तिचिह्नं, रक्षाकरं, पावनं, मङ्गलप्रदं च; अशौचादिषु स्थिताः अपि श्रद्धया धारयन्तो दिव्यं पदं प्राप्नुवन्तीति। ततः विधिपक्षः प्रदर्श्यते—ऊर्ध्वपुण्ड्रधारणं शङ्खचिह्नादि वैष्णवलक्षणं, सन्ध्योपासनं गुरुपूजनं च; एकाग्रचित्तेन पूजास्थानप्रवेशः, अन्तःशुद्धिः, प्राणायामः, चतुर्भुजविष्णोर्ध्यानं च। शङ्खस्थापनं पात्रदीपादिसज्जा, अर्घ्यपाद्याचमनीयमधुपर्काद्युपचाराः, द्रव्याभावे भावनया प्रतिस्थापनानुज्ञा, न्यासः, पाञ्चजन्यशङ्खस्य मन्त्रस्तुतिपूर्वकं पूजनं च निरूप्यते। अन्ते स्नापनालङ्कारनैवेद्यधूपदीपस्तोत्रादिभिः समापनं कृत्वा, भक्तिः ध्यानरूपा च विधिनिष्ठा च इति प्रतिपाद्यते।