Adhyaya 2

अध्यायेऽस्मिन् संवादात्मक-पुराणरीत्या ऋषयः सूतं पृच्छन्ति—शाण्डिल्योपदेशानन्तरं किं वृत्तम् इति। ततः सूतः कथयति यथा विष्णुरातः (परीक्षित्) वज्रश्च मथुरा-व्रजयोः पवित्र-देशं सुव्यवस्थितं चक्रतुः—स्थानीयब्राह्मण-वृद्धान् सम्मान्य, कृष्णलीलास्थलानि निर्दिश्य, ग्रामान् प्रतिष्ठाप्य, कूप-तडागादि लोकहितकार्याणि तथा हरि-गोविन्दादि विग्रह-प्रतिष्ठा-देवालयान् च संस्थापयामासतुः। अनन्तरं विरहपीडिताः कृष्णपत्न्यः कालिन्द्याः प्रशान्तभावं दृष्ट्वा तां पृच्छन्ति। सा राधिकां कृष्णस्य अन्तरङ्गसन्निधेः ध्रुवं केन्द्रं निरूप्य, अन्याः नायिकाः एकस्मिन् भक्तितत्त्वे विस्ताररूपाः इति तत्त्वं व्याचष्टे। ततः सा व्रजे गोवर्धनसमीपे सखीस्थले कुसुमसरसि च गीत-वाद्यसमृद्धं सङ्कीर्तनमहोत्सवं कर्तुं निर्देशयति, येन उद्धवस्य दर्शन-प्रत्यभिज्ञानं सुलभं भवेत्। तदनुसारं परीक्षित् वृन्दारण्ये महोत्सवं आयोजयति। उत्कट-समूहकीर्तने वनलतागुल्मान्तरात् कृष्णसदृशरूपेण उद्धवः प्रादुरभवत्; भक्तिभावविह्वला सभा तं पूजयामास, इष्टसिद्धिं च लेभे।