
अस्मिन्नध्याये व्यासः सभास्थितान् ब्राह्मणान् प्रति शिवज्ञानस्य दुर्लभत्वं प्रणवार्थप्रकाशकत्वं च प्रतिपादयति। त्रिशूलधारिणः प्रभोः प्रसादेनैव तद् ज्ञानं लभ्यते, भक्ताभक्तयोः भेदश्च स्पष्टः कृतः। ततः उमा–महेशसंवादरूपं प्राचीनमितिहासं सूचयन् सतीदक्षयज्ञे शिवापमानानन्तरं देहत्यागं, हिमवतः कन्यारूपेण पुनर्जन्म, नारदोपदेशेन शिवार्थं तपः, स्वयंबरविधिना विवाहं च संक्षेपेण निवेदयति। अन्ते गौरी महापर्वते शिवेन सहोपविष्टा वाक्यमारभते, आगामिप्रश्नानां भूमिका भवति।
Verse 1
व्यास उवाच । साधु पृष्टमिदं विप्रा भवद्भिर्भाग्यवत्तमैः । दुर्लभं हि शिवज्ञानं प्रणवार्थप्रकाशकम्
व्यास उवाच—विप्राः, भवद्भिः भाग्यवत्तमैः साधु पृष्टमिदम्; दुर्लभं हि शिवज्ञानं, यत् प्रणवार्थं प्रकाशयति।
Verse 2
इति श्रीशिवमहापुराणे षष्ठ्यां कैलास संहितायां देवीदेवसंवादे देवीकृतप्रश्नवर्णनं नाम द्वितीयोऽध्यायः
इति श्रीशिवमहापुराणे षष्ठ्यां कैलाससंहितायां देवीदेवसंवादे देवीकृतप्रश्नवर्णनं नाम द्वितीयोऽध्यायः समाप्तः।
Verse 3
जायते न हि सन्देहो नेतरेषामिति श्रुतिः । शिवभक्तिविहीनानामिति तत्त्वार्थनिश्चयः
जायते न हि सन्देहो नेतरेषामिति श्रुतिः। शिवभक्तिविहीनानां न तत्त्वार्थनिश्चयः॥
Verse 4
दीर्घसत्रेण युष्माभिर्भगवानम्बिकापतिः । उपासित इतीदं मे दृष्टमद्य विनिश्चितम्
दीर्घसत्रेण युष्माभिर्भगवानम्बिकापतिः। उपासित इतीदं मे दृष्टमद्य विनिश्चितम्॥
Verse 5
तस्माद्वक्ष्यामि युष्माकमितिहासम्पुरातनम् । उमामहेशसम्वादरूपमद्भुतमास्तिकाः
तस्माद्वक्ष्यामि युष्माकमितिहासं पुरातनम्। उमामहेशसंवादरूपमद्भुतमास्तिकाः॥
Verse 6
पुराखिलजगन्माता सती दाक्षायणी तनुम् । शिवनिन्दाप्रसङ्गेन त्यक्त्वा च जनकाध्वरे
पुराखिलजगन्माता सती दाक्षायणी तनुम् । शिवनिन्दाप्रसङ्गेन त्यक्त्वा च जनकाध्वरे ॥
Verse 7
ततः प्रभावात्सा देवी सुताऽभूद्धिमवद्गिरेः । शिवार्थमतपत्सा वै नारदस्योपदेशतः
ततः प्रभावात्सा देवी सुताऽभूद्धिमवद्गिरेः । शिवार्थमतपत्सा वै नारदस्योपदेशतः ॥
Verse 8
तस्मिन्भूधरवर्य्ये तु स्वयंवरविधानतः । देवेशे च कृतोद्वाहे पार्वती सुखमाप सा
तस्मिन्भूधरवर्ये तु स्वयंवरविधानतः । देवेशे च कृतोद्वाहे पार्वती सुखमाप सा ॥
Verse 9
तथैकस्मिन्महादेवी समये पतिना सह । सूपविष्टा महाशैले गौरी देवमभाषत
तथैकस्मिन्महादेवी समये पतिना सह । सूपविष्टा महाशैले गौरी देवमभाषत ॥
Verse 10
महादेव्युवाच । भगवन्परमेशान पञ्चकृत्यविधायक । सर्वज्ञ भक्तिसुलभ परमामृतविग्रह
महादेव्युवाच । भगवन्परमेशान पञ्चकृत्यविधायक । सर्वज्ञ भक्तिसुलभ परमामृतविग्रह ॥
Verse 12
दाक्षायणीन्तनुं त्यक्त्वा तव निन्दाप्रसंगतः । आसमद्य महेशान पुत्री हिमवतो गिरेः । कृपया परमेशान मंत्रदीक्षाविधानतः । मां विशुद्धात्मतत्त्वस्थां कुरु नित्यं महेश्वर
दाक्षायणीतनुं त्यक्त्वा तव निन्दाप्रसङ्गतः । इदानीं हिमवद्गिरिपुत्री भूत्वा त्वां शरणं गता, महेशान । कृपया परमेशान मन्त्रदीक्षाविधानतः मां विशुद्धात्मतत्त्वस्थां नित्यं कुरु महेश्वर ॥
Verse 13
इति सम्प्रार्थितो देव्या देवः शीतांशु भूषणः । प्रत्युवाच ततो देवीं प्रहृष्टेनान्तरात्मना
इति देव्या समभ्यर्थितो देवः शीतांशुभूषणः । ततो देवीं प्रत्युवाच प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥
Verse 14
महादेव उवाच । धन्या त्वं देवदेवशि यदि जातेदृशी मतिः । कैलास शिखरं गत्वा करिष्ये त्वां च तादृशीम्
महादेव उवाच । धन्या त्वं देवदेवेशि यद्येवं जातधीर्मतिः । कैलासशिखरं गत्वा करिष्ये त्वां तथाविधाम् ॥
Verse 15
ततो हिमवतो गत्वा कैलासम्भूधरेश्वरम् । जगौ दीक्षाविधानेन प्रणवादीन्मनून् क्रमात्
ततो हिमवतो गत्वा कैलासम्भूधरेश्वरम् । दीक्षाविधानेन जगौ प्रणवादीन् मनून् क्रमात् ॥
Verse 16
उक्त्वा मंत्रांश्च तान्देवीं कृत्वा शुद्धात्मनि स्थिताम् । सार्द्धं देव्या महादेवो देवोद्यानं गतोऽभवत्
उक्त्वा मन्त्रांश्च तान् देवीं कृत्वा शुद्धात्मनि स्थिताम् । सार्धं देव्या महादेवो देवोद्यानं गतोऽभवत् ॥
Verse 17
ततः सुमालिनीमुख्यैर्दैव्याः प्रियसखीजनैः । समाहृतैः प्रफुल्लैस्तैः पुष्पैः कल्पतरूद्भवैः
ततः सुमालिनीमुख्यैर्दैव्याः प्रियसखीजनैः समाहृतैः प्रफुल्लैस्तैः पुष्पैः कल्पतरूद्भवैः।
Verse 18
अलंकृत्य महादेवीं स्वांकमारोप्य शंकरः । प्रहृष्टवदनस्तस्थौ विलोक्य च तदाननम्
अलंकृत्य महादेवीं स्वाङ्कमारोप्य शङ्करः । प्रहृष्टवदनस्तस्थौ तदाननं विलोकयन् ॥
Verse 19
ततः प्रियकथा जाताः पार्वतीपरमेशयोः । हिताय सर्वलोकानां साक्षाच्छ्रुत्यर्थं सम्मिता
ततः प्रियकथा जाताः पार्वतीपरमेशयोः । हिताय सर्वलोकानां साक्षाच्छ्रुत्यर्थसम्मिताः ॥
Verse 20
तदा सर्वजगन्माता भर्तुरंकं समाश्रिता । विलोक्य वदनं भर्तुरिदमाहः तपोधनाः
तदा सर्वजगन्माता भर्तुरङ्कं समाश्रिता । विलोक्य वदनं भर्तुरिदमाह तपोधनाः ॥
Verse 22
कथम्प्रणव उत्पन्नः कथं प्रणव उच्यते । मात्राः कति समाख्याताः कथं वेदादिरुच्यते
कथं प्रणव उत्पन्नः कथं प्रणव उच्यते । मात्राः कति समाख्याताः कथं वेदादिरुच्यते ॥
Verse 23
देवताः कति च प्रोक्ताः कथं वेदादिभावना । क्रियाः कतिविधाः प्रोक्ता व्याप्यव्यापकता कथम्
देवताः कति प्रोक्ताः? वेदादिभावना कथं? क्रियाः कतिविधाः प्रोक्ताः? व्याप्यव्यापकता कथं?
Verse 24
ब्रह्माणि पंच मंत्रेऽस्मिन्कथं तिष्ठंत्यनुक्रमात् । कलाः कति समाख्याताः प्रपंचात्मकता कथम्
अस्मिन् मन्त्रे पञ्च ब्रह्माणि अनुक्रमात् कथं तिष्ठन्ति? कलाः कति समाख्याताः? मन्त्रः प्रपञ्चात्मकः कथं भवति?
Verse 25
वाच्यवाचकसम्बन्धस्थानानि च कथं शिव । कोऽत्राधिकारी विज्ञेयो विषयः क उदाहृतः
हे शिव, वाच्यवाचकसम्बन्धस्थानानि कथं बोध्यानि? अत्र अधिकारी कः विज्ञेयः? विषयः कः उदाहृतः?
Verse 26
सम्बन्धः कोत्र विज्ञेयः किंप्रयोजनमुच्यते । उपासकस्तु किंरूपः किं वा स्थानमुपासनम्
अत्र सम्बन्धः कः विज्ञेयः? तस्य प्रयोजनं किं उच्यते? उपासकः किंरूपः? उपासनस्य स्थानं विधिः वा कः?
Verse 27
उपास्यं वस्तु किंरूपं किं वा फलमुपासितुः । अनुष्ठान विधिः कोवा पूजास्थानं च किं प्रभो
उपास्यं वस्तु किंरूपं किं वा फलमुपासितुः। अनुष्ठानविधिः को वा पूजास्थानं च किं प्रभो॥
Verse 28
पूजायां मण्डलं किं वा किं वा ऋष्यादिकं हर । न्यासजातविधिः को वा को वा पूजाविधिक्रमः
पूजायां मण्डलं किं वा किं वा ऋष्यादिकं हर। न्यासजातविधिः को वा को वा पूजाविधिक्रमः॥
Verse 29
एतत्सर्वं महेशान समाचक्ष्व विशेषतः । श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन यद्यस्ति मयि ते कृपा
एतत्सर्वं महेशान समाचक्ष्व विशेषतः। श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन यद्यस्ति मयि ते कृपा॥
Verse 30
इति देव्या समापृष्टो भगवानिन्दुभूषणः । सम्प्रशस्य महेशानीं वक्तुं समुपचक्रमे
इति देव्या समापृष्टो भगवान् इन्दुभूषणः । महेशानीं सम्यक् सम्प्रशस्य ततः वक्तुं समुपचक्रमे ॥
It argues that śiva-jñāna—knowledge that clarifies the meaning of praṇava—is attainable only through Śiva’s favor, and it introduces the mythic chain from Satī’s departure at Dakṣa’s rite to Pārvatī’s rebirth, tapas under Nārada, and marital union with Śiva as the narrative preface to Umā–Maheśa instruction.
Praṇava (Oṃ) is presented not merely as a mantra but as a semantic gateway (praṇavārtha-prakāśaka) to Śiva-tattva; the trident-bearing form underscores sovereign agency in granting prasāda, implying that mantra-meaning becomes effective when authorized by divine grace and sustained by bhakti.
Śiva is highlighted as the immediate, weapon-bearing Lord (sākṣāt śūlavarāyudhaḥ) whose pleasure determines access to śiva-jñāna, while the Goddess is traced as Satī (Dākṣāyaṇī) reborn as Pārvatī/Gaurī, culminating in her seated presence with Śiva on the great mountain as the questioning interlocutor.