Adhyaya 8

अध्यायेऽस्मिन् गङ्गायाः परमं माहात्म्यं प्रतिपाद्यते तथा तटवर्तिनां आचारनियमाः कठोरतया निर्दिश्यन्ते। गङ्गाजलस्य श्रद्धया स्पर्शनं पानं स्नानं वा महायज्ञफलसमं कथ्यते; यात्रिकानां विघ्नकरणं वा तेषां अवमाननं नरकहेतुरिति चेत्यते। अनन्तरं शौचानुशासनं तीव्रं भवति—तटे वा जले मलमूत्रादि, उच्छिष्टं, श्लेष्मादि निक्षेपः महापातकसदृशः, प्रायश्चित्तेनापि दुरतिक्रम इति वर्ण्यते। गङ्गातटे कृतं पापं अन्यत्र न निवर्तते इति चोक्तम्। पश्चात् इन्द्र-शची-सम्बद्धा पद्मगन्धा/क्रौञ्ची-आख्यायिका निबध्यते, यया गङ्गायां मरणस्य, विशेषतः अस्थीनां जले निमग्नत्वस्य, अद्भुतं फलम् दर्श्यते—दीर्घकालं स्वर्गे मानः, विष्णुलोकसामीप्यं च। अन्ते मरणकाले “गङ्गा” इति उच्चारणं वा तन्माहात्म्यस्मरणं मोक्षप्रदं, अथवा महत्स्वर्गफलप्रदं इति निष्कर्षः।