Adhyaya 5

तालेध्वजायां नगऱ्यां विक्रमो राजा हारावती च देवी, तयोः पुत्रो माधवो विद्वान् युवराजोऽभवत्। स मृगयायां स्नानरताṃ चन्द्रकलां दृष्ट्वा कामवशोऽभूत्, अपहरणं मनसि चिन्तयामास; तत्र नीतिवचनैः समृद्ध्या मदेन च कामेन च विवेकनाशः प्रदर्श्यते, परस्त्रीगमनं च तीव्रेण निषिध्यते। चन्द्रकला तं निवर्त्य दूरदेशस्थां समुद्रपारस्थितां सुलोचनां प्रति प्रेषयति, चिह्नानि गमनोपायं च कथयति। माधवः समुद्रं तीर्त्वा गन्धिनीं मध्यस्थां कृत्वा सुलोचनया सह पत्रव्यवहारं करोति। सा शर्तं स्थापयति—यः सार्वजनिकपरिक्रमायां मां ‘नेतुं’ शक्नोति स एव पतिः। दैववशात् माधवे सुप्ते तस्य सेवकः प्रचेष्टः सुलोचनामपहरति, कामयितुं चेष्टते; सा तु विवाहोपकरणानि आनयितुं तं प्रेष्य उपायेन् निर्गत्य पलायते। अन्ते पुण्यसङ्गमे प्राप्ता सा मायया पुरुषरूपं धृत्वा “वीरवर” इति नाम्ना सुसेणराजसभां प्रविशति, इतः परं कथाप्रवाहस्य बीजं स्थापयति।