Adhyaya 4

जैमिनिर्व्यासं गङ्गाद्वारमाहात्म्यं श्रुत्वा प्रयागस्य महिमानं पप्रच्छ। व्यासः संक्षेपेण तीर्थमाहात्म्यं प्राह—त्रिवेणीसङ्गमः देवैः स्तूयते; माघस्नानं विशेषतः मकरसूर्यसमयेऽतुल्यपुण्यदं वैकुण्ठप्रदं च, दानयज्ञादिभ्यः श्रेष्ठतरम्। ततः दृष्टान्तकथा—धनाढ्यवैश्यः प्रणिधिः साध्वी भार्या पद्मावती च; पापी कश्चित् तां मोहितुं यतमानः सङ्गमे मरणं प्राप्य दिव्यरूपेण शुद्धो भवति। पद्मावत्याः स्तोत्रेण माधवः प्रादुर्भवति, “द्वौ पत्यू” इति धर्मसङ्कटं निवार्य वैकुण्ठारोहणं ददाति। मार्गे विष्णुदूताः कथयन्ति—गङ्गासागर-सङ्गमेऽपि ये महापापिनो म्रियन्ते ते परां गतिं लभन्ते। अन्ते राज्ञो माधवस्य तपश्चर्या परकथाविषयत्वेन उपन्यस्यते।