Adhyaya 24

एकादश्याः पुण्यं श्रुत्वा जैमिनिर्व्यासं पप्रच्छ—तुलस्याः माहात्म्यं विस्तरेण कथ्यतामिति। व्यासः उपदिशति यत् तुलसी दिव्यं धाम, यत्र विष्णुः सर्वदेवगणैः सह सर्वाणि तीर्थानि च निवसन्ति; तस्याः सन्निधौ कृतं कर्म महाफलप्रदं भवति। तुलसीसेवायाः प्रकाराः निर्दिश्यन्ते—सिञ्चनं, छायाकरणं, सायंकाले दीपदानं, मूलप्रदेशस्य मार्जन-शौचं, रोपणं, रक्षणं च। एतेषां फलानि पापनाशः, ऐश्वर्यवृद्धिः, पुण्यसंचयः, अन्ते मोक्षप्राप्तिश्च इति कथ्यते; पत्रच्छेदनार्थं मन्त्राः विधयश्च दत्ताः, विष्णोः “पीडा” न भवेदिति अहिंसा-श्रद्धा-युक्तं ग्रहणं प्रशस्यते। अनन्तरं धात्री-आमलकीं तुलस्याः सदृशीं महतीं मन्यते—उभे यज्ञकर्मणां सारभूते। यत्र तयोः सन्निधिः, तत्र कृतं दान-पूजा-जपादि अक्षयं भवति; यत्र तयोः अभावः, स देशः अशुद्धः आध्यात्मिकतया च निष्फल इति प्रतिपाद्यते।