Adhyaya 23

व्यासः कोचराशं नृपं सुप्राज्ञां च देवीं परमवैष्णवौ निरूपयति। तौ दशमी-नियमं कृत्वा एकादश्यां मध्यरात्रौ जागरणं कुर्वन्तौ गीत-नृत्य-धूप-दीप-तुलसी-समूहकीर्तनैः हरिं पूजयतः। तयोः दुर्लभं व्रतचर्यां दृष्ट्वा शौरिर्नाम ब्राह्मणः प्रशंसन् तयोः शुद्धेः कारणं पृच्छति। सुप्राज्ञा पूर्वजन्मनि स्वस्य पापमयां स्थितिं—वेश्यास्वरूपेण नित्योदयनाम्ना दुष्टेन सह संसर्गं—प्रकाशयति। तत्र दुःखेन वा अनिच्छया वा कृतं उपवास-जागरण-दीपदानं नामस्मरणं च एकादश्यां महापापक्षयकरं बभूव। यमलोके चित्रगुप्तः एकादश्याः प्रभावं साक्ष्येन निवेदयति; धर्मराजो यमः तौ सत्कृत्य मोचयित्वा विष्णोः पदं प्रति प्रेषयति। अनन्तरं परलोकमार्गयोः उपदेशः प्रदीयते—धर्मिणां शोभनः सुखमयः अलङ्कृतः पन्थाः, पापिनां तु विस्तीर्णः क्लेशपूर्णः, यत्र नरकाणां दण्डानां च विवरणं क्रियते। अन्ते एकादशी परमं व्रतमिति पुनः प्रतिपाद्य, राजदम्पत्योः हरिपदप्राप्तिः समाप्यते।