
The Glory of Charity (Supremacy of All Gifts in Kali Yuga)
अस्याध्याये कलियुगे दानमेव परमं धर्म इति प्रतिपाद्यते। तपः कदाचिद् हिंसादिदोषहेतुः स्यात्, दानं तु स्वभावतः अहिंसकं पुण्यकरं च; विशेषतः अन्नदानं जलदानं च प्राणदं श्रेष्ठतमं दानमिति स्तूयते। हस्तिनापुरे रतिविदग्धा नाम वेश्या, क्षेमङ्करी नाम ब्राह्मणी-विधवा, तथा धनाढ्यो ब्राह्मणो हरिशर्मा—एते त्रयः मृत्युमुपगता यमदूतैर्धर्मपुरं नीताः। तत्र चित्रगुप्तेन कर्मलेखा परीक्ष्यते; महापापवती अपि वेश्या अन्नदानपुण्येन, ब्राह्मणी च बाल्ये कृतजलदानपुण्येन, महतां पापानां क्षयमवाप्य यमेन विष्णुलोकं प्रेषिते। हरिशर्मा दिव्यसम्मानं लभते, किन्तु कञ्जुषत्वात् अन्नं न लभते; ततो ब्रह्मा उपदिशति—यद् धनं न भुज्यते न च दत्तं, तत् निष्फलं नश्यति। अनन्तरं भूमिदान-गोदान-हिरण्यदान-ग्रन्थदान-विद्यादानादीनां महादानानां फलानि निर्दिश्यन्ते, अन्ते च लक्ष्मीपतेः प्रीत्यर्थं श्रद्धया दानं कर्तव्यमिति उपसंह्रियते।
No shlokas available for this adhyaya yet.