Adhyaya 19

व्यासः जैमिनिं प्रति वदति—ये नारायणं शरणं यान्ति ते कदापि विपत्तिं न प्राप्नुवन्ति; विष्णोर्महिमा वैष्णवैरेव सह कथनीयः। ततः दृष्टान्तः—उर्वीशुर्नाम पापशीलः स्वजनैस्तिरस्कृतः, पश्चाद् दस्युतां गतः। नदीतीरे वैष्णवब्राह्मणान् हरये नैवेद्य-समर्पण-धर्मं चर्चयतः श्रुत्वा, मुरारये दातव्यस्य पवित्रतां स्मृत्वा, यत् गुडं नैवेद्याय निश्चितवान् तत् न भुङ्क्ते, किं तु ददाति; जनार्दनः तस्य पापानि हरति। ग्रामजनैर्हतः सन्नपि स हरिधाम नीयते। अथ द्वितीयं—सर्वजनिनाम ब्राह्मणः केशवं स्वप्ने पश्यति, पश्चात्ताप-स्तोत्रेण स्तौति। विष्णुः रहस्यं कर्म-कारणं प्रकाशयति—पूर्वं पक्षिरूपेण नैवेद्यस्य आकस्मिक-भक्षणात् मोक्षबीजं जातम्। ततः भगवान् यत् प्रीयते यच्च कुप्यति तदाचार-संहितां वदति—भक्तिसेवा, दानं, शौचं, सत्यं, वैष्णव-सत्कारः प्रीतिकराः; वैष्णव-निन्दा परमापराधः। नित्यं वासुदेव-पूजनं कर्तव्यमिति उपसंहरति।