Adhyaya 17

जैमिनिप्रश्ने व्यासः पुरूषोत्तमक्षेत्रे केशवसन्निधौ हरिभक्तेः परमपावनत्वं प्रशंसति। तत्र भद्रतनुर्नाम ब्राह्मणः विषयासक्त्या वेदकर्मपरित्यागी जातः; श्राद्धदिनेऽपि वेश्यासमीपगमनाय प्रवृत्तः। तदा लज्जाभयसंविग्नः स पश्चात्तापं कृत्वा मार्कण्डेयमुनिं प्रणम्य दोषान् निवेदयति, शुभदेहादिवरं च याचते। दाम्तो नाम गुरुमुनिः तस्मै क्रियायोगमार्गं निर्दिशति—दोषत्यागः, सदाचारः, देवालयसेवा, पञ्चमहायज्ञाः, मन्त्रजपः, विष्णोः अष्टोत्तरशतनामपाठः विनियोगध्यानसहितः। पञ्चदिनानि भक्त्या समाराध्य हरिः साक्षात् प्रादुर्भूय स्तुतिं प्रायश्चित्तनिवेदनं च स्वीकृत्य जन्मजन्मान्तरस्थिरभक्तिवरं ददाति, सख्यं च करोति। अनन्तरं दाम्तोऽपि दर्शनं लभते; अध्यायः मनुष्यजन्मस्य भारतवर्षस्य च दुर्लभत्वं, तत्रोपासनया मोक्षसिद्धिं च स्तौति।