Adhyaya 16

अध्यायेऽस्मिन् हरिभक्तेः माहात्म्यं प्रतिपाद्यते। जातिकुलकर्मादिभिः न आध्यात्मिक-श्रेष्ठता निर्णीयते; अभक्तो ब्राह्मणोऽपि हीनः, भक्तः शूद्रादिरपि पूज्य इति निश्चयः। ततः द्वापरयुगे शबरभक्तस्य चक्रीकानाम्नः कथा वर्ण्यते। स सरलभक्त्या विष्णवे फलानि समर्पयितुमिच्छन्, शौचविधिमजानन् पूर्वं तानि आस्वाद्य ददौ। एकं फलं कण्ठे लग्नं तस्य, मुरारये दातुमुत्कण्ठया व्याकुलः स्वदेहं क्षतयामास। तदा भगवान् विष्णुः प्रादुर्भूय ‘त्वं भक्त्या अतुल्यः’ इति वदन् स्पर्शमात्रेण तं निरामयं चकार, स्तुतिं च शुश्राव। चक्रीका लौकिकं वरं न याचते; केवलं भगवति अचलां बुद्धिं मोक्षं च प्रार्थयते, अन्ते च मुक्तिमवाप। उपसंहारे—धनैः स्तोत्रैः तपोभिः जपैर्वा न, केवलया भक्त्या एव विष्णुः तुष्यतीति।