Adhyaya 15

अध्यायेऽस्मिन् वैष्णवसिद्धान्तः प्रतिपाद्यते—जगत् सर्वं देवाश्च विष्णोरेवांशाः; हरिनाम्नां निरन्तरस्मरणेन कालदेशादिनियमं विना पापक्षयः स्यात्। ततः दृष्टान्तकथा—एका गणिका “राम” इति वदितुं शिक्षितं शुकं प्राप्य तस्योच्चारणेन स्वयमपि शुद्धिं गच्छति। उभयोर्मरणे यमदूताः ग्रहीतुं प्रवृत्ताः, किन्तु विष्णुदूताः प्रतिषेधं कुर्वन्ति; संघर्षे यमदूताः पराजिताः। अन्ते यमः स्वदूतान् आज्ञापयति—ये राम-गोविन्द-केशव-हरि-विष्णु-नारायणादिनामानि स्मरन्ति वा उच्चरन्ति, विशेषतः एकादशीव्रतपराः विष्णुपादजलधारिणश्च, ते दण्ड्याः न; तेषां समीपं न गन्तव्यम्। उपसंहारे रामनाम्नः महिमा स्तूयते—मन्त्रेभ्यः श्रेष्ठं, कर्मकाण्डे, यात्रायां, भयेषु, मृत्युकाले च परमोपकारकमिति।