Adhyaya 12

अस्याध्याये फाल्गुनमासे वैष्णवव्रतविधिः प्रतिपाद्यते। प्रतिदिनं श्रीकृष्णस्य भक्त्या पूजनं, घृताभिषेकः, मधुरान्न-शर्करा-फलादीनां निवेदनं च निर्दिश्यते; तेषां फलानि विष्णुलोकप्राप्तिः, दीर्घं स्वर्गसुखानुभवः, अन्ते मोक्षलाभश्च इति कथ्यते। अनन्तरं चैत्र-वैशाखयोः नियमाः—मध्वभिषेकः, पुष्पार्चनं, आहारनियमः, स्नानविधिः, दानं जलदानं च—अक्षयपुण्यहेतवः प्रोक्ताः। अध्यायस्य मुख्यं तत्त्वं यत् अश्वत्थः (पिप्पलः) स्वयं विष्णोर्मूर्तिरिति। तस्य पूजनं पालनं च परमपुण्यकरं, छेदनं वा छेदनानुमतिः महापातकहेतुरिति दृढं प्रतिपाद्यते। ततः त्रेतायुगकथा—ब्राह्मणो धनञ्जयः अश्वत्थं ताडयति; तस्माद् वृक्षाद् विष्णुः प्रादुर्भूय अज्ञानं क्षमते, वरान् ददाति, अश्वत्थपूजां क्रियायोगमार्गत्वेन प्रतिष्ठाप्य शुभफल-मोक्षप्रदां करोति।