Adhyaya 1

अध्यायस्यारम्भे मङ्गलाचरणैः श्रीविष्णोः—वराहस्यापि—तथा लक्ष्मीसहितस्य व्यासस्य स्तुतिः क्रियते। ततः नैमिषारण्ये महर्षिसभा प्रतिष्ठाप्यते; तत्र व्यासशिष्यं सूतं मुनयः सत्कृत्य धर्मकथां श्रोतुमुपविशन्ति। शौनकः पृच्छति—कलियुगे नीतिभ्रंशे, अल्पायुषि, दारिद्र्ये, पुण्योपार्जनशक्तिक्षये च सति कथं भक्तिरेव च परमार्थः सम्भवेत्? उपदेशस्य नैतिकगौरवं प्रतिपाद्यते—यः सत्पथं दर्शयति स पुण्यभागी, यः कुमार्गं प्रेरयति स पापभागी। दयालवो गुरवः केशवतुल्या इति प्रशस्यन्ते; वैष्णवकथां निरोद्धुं वा उपहसितुं वा ये प्रयत्नं कुर्वन्ति ते निन्द्यन्ते। अन्ते सूतः प्रमाणपरम्परां प्रवर्तयति—व्यासेन जैमिनये यत् कथितं तदहं वक्ष्यामि इति। कलियुगेऽपि मोक्षस्य सुलभता कथं भवति, तथा हरिकथा पापनाशिनी क्रियायोगसारभूता इति अध्यायः प्रस्तावयति।