Shloka 13
स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
महामते! मेरा राज्य छिन गया, बन्धु-बान्धव मारे गये और आँखें तो पहलेसे ही नष्ट हो चुकी थीं। अब मैं क्षीण किरणोंवाले सूर्यके समान इस जगतमें प्रकाशित नहीं होऊँगा ।। न कृतं सुहृदां वाक्यं जामदग्न्यस्य जल्पत: । नारदस्य च देवर्षे: कृष्णद्वैपायनस्य च,मैंने सुहृदोंकी बात नहीं मानी, जमदग्निनन्दन परशुराम, देवर्षि नारद तथा श्रीकृष्णद्वैधायन व्यास सबने हितकी बात बतायी थी, पर मैंने किसीकी नहीं सुनी
dhṛtarāṣṭra uvāca | mahāmate! me rājyam chinnaṃ gataṃ, bandhu-bāndhavā mārāḥ, cakṣūṃṣi ca pūrvam eva naṣṭāni | adhunāhaṃ kṣīṇa-kiraṇavat sūrya iva loke na prakāśiṣye || na kṛtaṃ suhṛdāṃ vākyaṃ jāmadagnyasya jalpataḥ | nāradasya ca devarṣeḥ kṛṣṇadvaipāyanasya ca ||
महामते! हृतं राज्यं हता बान्धवबान्धवाः । चक्षूंषि च पुरा नष्टानि; नूनं क्षीणरश्मिरिवांशुमान् न भ्राजिष्ये जगति ॥ न कृतं सुहृदां वाक्यं जामदग्न्यस्य जल्पतः । नारदस्य च देवर्षेः कृष्णद्वैपायनस्य च ॥
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical cost of refusing wise counsel: a ruler who ignores well-wishers and seers invites ruin, and only after irreversible loss does clarity arise as regret.
In the opening of the Strī Parva, Dhṛtarāṣṭra mourns the collapse of his power and family after the war, comparing himself to a dim sun, and confesses that he failed to heed the beneficial warnings of Paraśurāma, Nārada, and Vyāsa.