Śara-śayyā-sthita-bhīṣma-saṃvāda-prastāvaḥ
The Prelude to Questioning Bhīṣma on the Bed of Arrows
तस्माद् वक्त व्यमेवेदं त्वयावश्यमशेषत: । राजन्! आप इन राजाओंको उसी प्रकार उत्तम नीतिका उपेदश करें
tasmād vaktavyam evedaṃ tvayāvaśyam aśeṣataḥ | rājan! āp imān rājāno'pi tathā uttama-nīti-kopadeśaṃ kuryāḥ, yathā pitā sva-putraṃ sad-dharme śikṣayati | tvaṃ devān ṛṣīṃś ca sadā upāsitavān asi; tasmāt tvayāvaśyaṃ sarva-dharmopadeśaḥ kartavyaḥ |
तस्माद् वक्तव्यमेवैतत् त्वयावश्यमशेषतः। राजन्! यथा पिता पुत्रं सद्धर्मे शिक्षयति, तथा त्वमपि एतान् नृपान् उत्तमनीत्या उपदिश। देवर्षीणां च नित्यं त्वया पूजनं कृतम्; तस्मात् सर्वधर्मोपदेशोऽपि त्वया कर्तव्यः।
वायुदेव उवाच
A king who has cultivated reverence for gods and sages is obligated to teach dharma fully—especially the highest standards of ethical governance—guiding other rulers as a father guides a son.
Vāyudeva addresses a king and urges him to deliver complete instruction on dharma and sound policy to the assembled kings, grounding the authority to teach in the king’s lifelong devotion and respect for divine and sage traditions.