Shloka 35
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
वनं विरहितं किंचित् तत्रापश्यत् स नारदम् | तदनन्तर किसी समय भगवान् पर्वत घूमते हुए किसी एकान्त वनमें आ गये। वहाँ उन्होंने नारदजीको देखा ।। ततो$भिवाद्य प्रोवाच नारदं पर्वतस्तदा
vanaṁ virahitaṁ kiñcit tatrāpaśyat sa nāradam | tato 'bhivādya provāca nāradaṁ parvatas tadā ||
वनं विरहितं किंचित् तत्रापश्यत् स नारदम् । तदनन्तरं कदाचिद् भगवान् पर्वतः पर्वतान् विचरन् कस्यचिदेकान्तवनस्य मध्ये समुपाजगाम । तत्र स नारदं ददर्श । ततः प्रणम्याभिवाद्य च नारदं पर्वतस्तदा प्रोवाच ॥
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic conduct in learning: one approaches a worthy teacher or sage in humility (abhivādya), and only then begins inquiry or dialogue. Respectful approach is presented as the ethical foundation for receiving instruction.
Parvata arrives in a secluded forest, sees the sage Nārada there, offers salutations, and then begins to speak to him—setting up a forthcoming exchange of counsel or teaching.