Shloka 26
Śānti-parva Adhyāya 3: Karṇa’s training under Rāma Jāmadagnya and the Bhārgava restriction on the Brahmāstra
तमुवाच ततः कर्ण: शापाद् भीत: प्रसादयन् । ब्रद्माक्षत्रान्तरे जात॑ सूतं मां विद्धि भार्गव,कर्ण परशुरामजीके शापके भयसे डर गया। अतः उन्हें प्रसन्न करनेकी चेष्टा करते हुए कहा--'भार्गव! आप यह जान लें कि मैं ब्राह्मण और क्षत्रियसे भिन्न सूतजातिमें पैदा हुआ हूँ। भूमण्डलके मनुष्य मुझे राधापुत्र कर्ण कहते हैं। ब्रह्मन! भृगुनन्दन! मैंने अस्त्रके लोभसे ऐसा किया है! आप मुझपर कृपा करें
tam uvāca tataḥ karṇaḥ śāpād bhītaḥ prasādayan | brāhma-kṣatrāntare jātaṃ sūtaṃ māṃ viddhi bhārgava ||
ततः कर्णः शापभीतः प्रसादयितुमुद्यतः प्रोवाच— “भार्गव, मां सूतजातिं विद्धि; ब्राह्मणक्षत्रिययोर्बाह्ये जातः। भूमण्डले जना मां राधेयः कर्ण इति वदन्ति। ब्रह्मन् भृगुनन्दन, अस्त्रलोभादेवैतत्कृतं; मयि प्रसादं कुरु।”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical cost of concealing one’s identity for personal gain: fear of the curse forces truth into the open, showing that knowledge pursued through deception becomes morally precarious and invites consequences.
Karṇa, alarmed by Paraśurāma’s curse, tries to pacify him by confessing his birth-status, stating that he is a Sūta rather than a Brahmin or Kshatriya, thereby revealing the deception that triggered the curse.