Shloka 24
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“मरुदगणोंने मरुत्तके यज्ञमें उस समय खूब सोमरसका पान किया था। राजाने जो दक्षिणाएँ दी थीं, वे देवताओं, मनुष्यों और गन्धर्वोंके सभी यज्ञोंसे बढ़कर थीं ।। स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्वैव मा पुत्रमनुतप्यथा:,'सृंजय! धर्म, ज्ञान, वैराग्य तथा ऐश्वर्य--इन चारों बातोंमें राजा मरुत्त तुमसे बढ़- चढ़कर थे और तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी मर गये, तब औरोंकी क्या बात है? अतः तुम अपने पुत्रके लिये शोक न करो
marudgaṇāḥ maruttakasya yajñe tasmin kāle bahu soma-rasaṃ pītavantaḥ | rājñā dattā dakṣiṇāḥ devānāṃ manuṣyāṇāṃ gandharvāṇāṃ ca sarva-yajñebhyo 'dhikā āsan || sa cen marutaḥ, sṛñjaya, caturbhadra-taraḥ tvayā | putrāt puṇya-taraś caiva; mā putram anutapyathāḥ ||
वायुरुवाच—मरुद्गणा मरुत्तस्य यज्ञे सोममपिबन् बहु । दक्षिणाश्च नृपस्यासन् देवान् मनुष्यान् गन्धर्वान् सर्वयज्ञेष्वतीत्य च ॥ स चेदमरद् सृंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and accomplished—exemplified by King Marutta, renowned for immense sacrificial generosity and the four excellences (dharma, knowledge, dispassion, and prosperity)—are subject to death. Recognizing this universality of impermanence is offered as a remedy for excessive grief.
Vāyu addresses Sṛñjaya, citing the celebrated example of King Marutta’s grand sacrifice where the Maruts drank Soma and the king’s gifts surpassed all others. Vāyu then points out that Marutta too died, and uses this as a consolatory argument urging Sṛñjaya not to lament his son.