Shloka 11
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
विश्वावसुश्न गन्धर्वस्तथा नारदपर्वतौ । अप्सरोगणसंघाश्व॒ समाजग्मुरनेकश:,सनत्कुमार आदि महर्षि, अंगिरा आदि तथा अन्य देवर्षि, विश्वावसु गन्धर्व, नारद, पर्वत और अप्सराओंके अनेक समुदाय उस पर्वतपर महादेवजीकी आराधनाके लिये आया करते थे
Viśvāvasuś ca gandharvas tathā Nārada-Parvatau | apsarogaṇa-saṅghāś ca samājagmur anekaśaḥ || Sanatkumāra-ādayo maharṣayaḥ, Aṅgirā-ādayaś ca tathā anya-devarṣayaḥ; Viśvāvasu-gandharvaḥ, Nāradaḥ, Parvataś ca, apsarasāṃ ca anekāḥ samūhāḥ tasmin parvate Mahādevasya ārādhanāyai āgacchanti sma ||
भीष्म उवाच—विश्वावसुर्गन्धर्वस्तथा नारदः पर्वतश्च । अप्सरोगणसंघाश्च बहवः समजग्मुरनेकशः ॥ सनत्कुमारादयो महर्षयः, अङ्गिरादयश्च देवर्षयः, विश्वावसुर्गन्धर्वः, नारदः, पर्वतश्च, अप्सरोगणाश्च—ते सर्वे महादेवस्य आराधनार्थं तस्मिन् पर्वते नित्यं समायान्ति स्म ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even the highest celestial beings—Gandharvas, Apsarases, and divine sages—seek spiritual merit through humble worship of Mahādeva. The verse highlights devotion as a universal dharmic practice that purifies and elevates, irrespective of status.
Bhīṣma describes a sacred gathering on a mountain where renowned celestial figures (Viśvāvasu, Nārada, Parvata, groups of Apsarases, and great Ṛṣis like Sanatkumāra and Aṅgiras) repeatedly assemble to worship Śiva.