Shloka 18
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
तस्य तेनानुभावेन मृगहिंसात्मनस्तदा । तपो महत्समुच्छिन्नं तस्माद्धिंसा न यज्ञिया,मैं उस पशुका वध करके स्वर्गलोक प्राप्त करूँगा; यह सोचकर मृगकी हिंसा करनेके लिये उद्यत उस ब्राह्मणका महान् तप तत्काल नष्ट हो गया। इसलिये हिंसा यज्ञके लिये हितकर नहीं है
tasya tenānubhāvena mṛga-hiṃsātmanas tadā | tapo mahatsamucchinnaṃ tasmād dhiṃsā na yajñiyā ||
नारद उवाच—तस्य तेनैवाभिप्रायेण मृगहिंसात्मनस्तदा । ‘अस्य पशोर्वधेन स्वर्गं प्राप्स्यामि’ इति मन्वानस्य तस्य ब्राह्मणस्य महत्तपः क्षणादेव समुच्छिन्नम् । तस्माद्धिंसा न यज्ञिया, न च धर्मसाधनम् ॥
नारद उवाच
Educational Q&A
Even when justified by a pious-sounding goal (like attaining heaven), the intention to harm living beings undermines spiritual merit; violence is not truly ‘yajñiya’—not a righteous or beneficial means for sacrifice and dharma.
Nārada describes a brahmin who becomes eager to kill a deer, reasoning that the act will lead to heaven; at that very moment, the brahmin’s accumulated tapas is said to be destroyed, and Nārada concludes that violence is not proper for yajña.