Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
सर्वभूतोपघातश्न॒ फलभावे च संयम: । हमने सुना है कि यदि कर्ममें किसी प्रकारकी त्रुटि हो जानेके कारण वह गुणहीन हो जाय तो भी यदि वह निष्कामभावसे किया जा रहा है तो श्रेष्ठ ही है अर्थात् वह कल्याणकारी ही होता है। निष्कामभावसे किये जानेवाले कर्ममें यदि कुत्ते आदि अपवित्र पशुओंके द्वारा स्पर्श हो जानेसे कोई बाधा भी आ जाय तथापि वह कर्म नष्ट नहीं होता
sarvabhūtopaghātaś ca phalabhāve ca saṁyamaḥ |
सर्वभूतोपघाते च संयमः फलभावे च। श्रुतं हि नः—कर्मणि काचिद् दोषसम्भवात् गुणहीनतां गतेऽपि, यदि तत् निष्कामभावेन क्रियते तदपि श्रेष्ठं कल्याणकरं भवति। निष्कामकर्मणि श्वाद्यपवित्रपशुस्पर्शाद्युपघातोऽपि चेत् स्यात्, तथापि तत्कर्म न नश्यति; श्रेष्ठतममेव तद् मन्यते। तस्मात् सर्वकर्मसु फलाभिसन्धौ संयमोऽवश्यः।
चुलाधार उवाच
Restrain violence toward all beings and restrain the mind from craving the fruits of action; actions done without selfish desire remain beneficial even if outwardly imperfect.
In the Shanti Parva’s didactic dialogue, Chūlādhāra instructs the listener on ethical discipline, emphasizing non-injury and detachment from results as the measure of true merit in action.