Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
प्रपितामह ब्रह्माके कुपित होनेपर उनके क्रोधके महान् वेगसे सभी स्थावर-जजड़म प्राणी दन्ध होने लगे ।। ततो<थध्वरजट: स्थाणुर्वेदाध्वरपति: शिव: । जगाम शरण देवो ब्रह्माणं परवीरहा,तब यज्ञ ही जिनकी जटाएँ हैं तथा जो वेदों और यज्ञोंके प्रतिपालक हैं, वे शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले कल्याणकारी भगवान् शिव ब्रह्माजीकी शरणमें गये
tataḥ śmaśrujaṭaḥ sthāṇur vedādhvarapatiḥ śivaḥ | jagāma śaraṇaṃ devo brahmāṇaṃ paravīrahā ||
नारद उवाच—ततः स्थाणुः शिवो देवो वेदाध्वरपतिः प्रभुः । अध्वरजटः परवीरहा ब्रह्माणं शरणं जगाम ॥ ब्रह्मणः क्रोधवेगेन महता ज्वलता तदा । स्थावरं जङ्गमं चैव भूतग्रामो दह्यते स्म ॥ तस्मात् लोकहितार्थाय शरणं तमुपागमत् ।
नारद उवाच
Even the mightiest forces must be governed by restraint and aligned with dharmic order. When anger becomes world-burning, restoration comes through humility, seeking refuge, and mediation—here symbolized by Śiva approaching Brahmā to pacify destructive wrath and protect beings.
Brahmā’s anger rises with overwhelming power, endangering all beings. In response, Śiva—described as the protector of Vedic sacrifice and a formidable destroyer of foes—goes to Brahmā for refuge, implying an attempt to calm or redirect that cosmic fury.