Duryodhana-śibira-praveśaḥ — The Pāṇḍavas Enter the Kaurava Camp; The Burning of Arjuna’s Chariot
ववौ च सुरभिर्वायु: पुण्यगन्धो मृदुः सुख: । व्यराजंश्व दिश: सर्वा नभो वैदूर्यसंनिभम्
sañjaya uvāca | vavau ca surabhir vāyuḥ puṇyagandho mṛduḥ sukhaḥ | vyarājaṃś ca diśaḥ sarvā nabho vaidūryasaṃnibham |
सञ्जय उवाच—सुरभिर्वायुः पुण्यगन्धो मृदुः सुखश्च प्रववौ। सर्वा दिशो व्यराजन्त, नभश्च वैदूर्यसंनिभं बभौ। एतद् दृश्यं शुभसूचकं दिव्यं चाभवत्, यथा रणहिंसायामपि क्षणमात्रं शान्तिरिव धर्मस्य प्रकाशः स्यात्।
संजय उवाच
The verse uses auspicious natural imagery—fragrant wind, radiant directions, jewel-like sky—to suggest that moral and cosmic forces can signal approval or sanctity even within a grim wartime setting, reminding the listener that events are not merely human but also ethically and cosmically framed.
Sañjaya describes a sudden shift in the atmosphere: a sacred, pleasant breeze arises and the sky and directions become luminous, functioning as an omen-like sign of auspiciousness and heightened, almost celestial, significance around the ongoing events.