Plakṣaprasravaṇa–Kārapacana tīrtha-varṇana and Nārada’s war briefing (Śalya-parva, Adhyāya 53)
ते स्वर्गभाजो राजेन्द्र भविष्यन्ति महामते । तब इन्द्रने वहाँसे आकर राजर्षि कुरुसे कहा--“नरेश्वर! आप व्यर्थ कष्ट क्यों उठाते हैं? मेरी बात मान लीजिये। महामते! राजेन्द्र! जो मनुष्य और पशु-पक्षी यहाँ निराहार रहकर देह त्याग करेंगे अथवा युद्धमें मारे जायँगे, वे स्वर्गलोकके भागी होंगे” || १२-१३ ह ।।
te svargabhājo rājendra bhaviṣyanti mahāmate | tathāstv iti tato rājā kuruḥ śakram uvāca ha ||
इन्द्र उवाच—राजेन्द्र महामते, ते स्वर्गभाजो भविष्यन्ति। ततः कुरुराजः शक्रमुवाच—“तथास्तु, देवराज।” एवं संमतिं दत्त्वा कुरुः शक्रं विसृज्य; बलनिषूदनः शक्रः प्रसन्नान्तःकरणः क्षिप्रं स्वर्गलोकं जगाम।
राम उवाच
The verse reinforces a karmic-ethical assurance: those who die through severe austerity (such as fasting) or who fall in battle are described as attaining heaven, and the king’s “tathāstu” signifies acceptance of that moral framework.
Indra declares that certain deaths (austerity-based or in war) lead to heaven; King Kuru agrees—addressing Indra as Śakra—and Indra then departs for Svarga, pleased.