Vṛddha-kanyā-carita and Balarāma’s Kurukṣetra Inquiry (वृद्धकन्या-चरितम् / कुरुक्षेत्रफल-प्रश्नः)
दैत्यदानववीराणां जघान नवतीर्नव । भरतनन्दन! ब्रह्मतेजसे प्रकट हुए उस वज्रको मन्त्रोच्चारणके साथ अत्यन्त क्रोधपूर्वक छोड़कर भगवान् इन्द्रने आठ सौ दस दैत्य-दानव वीरोंका वध कर डाला
daityadānavavīrāṇāṃ jaghāna navatīr nava | bharatanandana! brahmatejase prakaṭaḥ sa vajraḥ mantroccāraṇena saha atyanta-krodhapūrvakaṃ tyaktvā bhagavān indraḥ aṣṭaśata-daśa daitya-dānava-vīrān vadhaṃ cakāra |
वैशम्पायन उवाच—भरतनन्दन, ब्रह्मतेजसा प्रादुर्भूतं तद्वज्रं मन्त्रैः समुच्चार्य परमक्रोधेन विसृज्य भगवानिन्द्रो दैत्यदानववीराणां नवतीर्नव जघान, ततः पुनरष्टशतानि दश च।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the moral tension in warfare: even divinely empowered action (brahma-tejas, mantra) becomes ethically fraught when propelled by krodha (wrath). Sacred power does not automatically sanctify violence; intention and emotional impulse remain central to dharmic evaluation.
Vaiśampāyana recounts Indra manifesting and hurling his vajra with mantra-recitation, and in that onslaught many Daitya and Dānava warriors are slain—first ninety-nine, then eight hundred and ten—emphasizing the devastating efficacy of the divine weapon.