इस समय मैं जो कुछ करना चाहता हूँ, उसीको पूर्ण करनेके उद्देश्यसे उतावला हो रहा हूँ। इतनी उतावलीमें रहते हुए मुझे नींद कहाँ और सुख कहाँ? ।। न स जात: पुमॉल्लोके कश्चिन्न स भविष्यति । यो मे व्यावर्तयेदेतां वधे तेषां कृतां मतिम्,इस संसारमें ऐसा कोई पुरुष न तो पैदा हुआ है और न होगा ही, जो उन पांचालोंके वधके लिये किये गये मेरे इस दृढ़ निश्चयको पलट दे
kṛpa uvāca | idānīṃ yad ahaṃ kartum icchāmi tad eva paripūrṇīkartuṃ kṛte utkaṇṭhito bhavāmi | etādṛśyāṃ utkaṇṭhāyāṃ mama nidrā kutaḥ sukhaṃ ca kutaḥ || na sa jātaḥ pumān loke kaścin na sa bhaviṣyati | yo me vyāvartayed etāṃ vadhe teṣāṃ kṛtāṃ matim ||
न स जातः पुमाँल्लोके कश्चिन्न स भविष्यति। यो मे व्यावर्तयेदेतां वधे तेषां कृतां मतिम्॥
कृप उवाच
The verse highlights how overpowering anger and fixation can eclipse basic human goods like sleep and peace, and how a hardened resolve toward violence becomes resistant to counsel—an ethical warning about the momentum of vengeance in war.
In the Sauptika episode, Kṛpa speaks amid the night-time aftermath of the great war, expressing intense urgency and declaring that no one can dissuade him from his decision to kill the Pañcālas.