अवध्यकल्पा निहता नरेन्द्रा- स्तवार्थकामा युधि पाण्डवेयै: । तनन््मा शुचो भारत दिष्टमेतत् पर्याश्वस त्वं न सदास्ति सिद्धि:,जो-जो राजा तुम्हारे स्वार्थकी सिद्धि चाहनेवाले और अवध्यके समान थे, उन सबको पाण्डवोंने युद्धमें मार डाला। अतः भारत! तुम शोक न करो। यह सब प्रारब्धका खेल है। सबको सदा ही सिद्धि नहीं मिलती, ऐसा जानकर धैर्य धारण करो”
sañjaya uvāca |
avadhyakalpā nihatā narendrās tavārthakāmā yudhi pāṇḍaveyaiḥ |
tan mā śuco bhārata diṣṭam etat paryāśvasa tvaṃ na sadāsti siddhiḥ ||
सञ्जय उवाच—ये नरेन्द्रा अवध्यकल्पा इवाभवन्, स्वार्थसिद्धिकामा युधि पाण्डवेयैः सह समरे प्रवृत्ताः, ते सर्वे पाण्डुपुत्रै रणमध्ये निहताः। तस्माद् भारत, मा शुचः। दिष्टमेतत्; पर्याश्वस, न हि सर्वदा सर्वेषां सिद्धिर्भवति।
संजय उवाच
Sanjaya counsels Dhritarashtra to restrain grief by recognizing the role of diṣṭa (destiny/ordainment) and the instability of worldly outcomes: even the mighty fall, and success is not constant for anyone.
Reporting the battlefield events, Sanjaya tells Dhritarashtra that many powerful kings—who appeared nearly invincible and fought for their own ends—have been slain by the Pandavas, and he urges the king to accept the turn of events without despair.