Shloka 58
इसी प्रकार श्रीकृष्ण, अर्जुन तथा हर्षमें भरे हुए नकुल-सहदेवने भी शंख बजाये। सोमकगण कर्णको मरकर गिरा हुआ देख अपनी सेनाओंके साथ सिंहनाद करने लगे ।। तूर्याणि संजघ्नुरतीव हृष्टा वासांसि चैवादुधुवुर्भुजांश्व । संवर्धयन्तश्न नरेन्द्र योधा: पार्थ समाजग्मुरतीव हृष्टा:
iti prakāraṁ śrīkṛṣṇo 'rjunaś ca harṣa-bharitau nakula-sahadevau ca śaṅkhān avādayan | somakāḥ karṇaṁ mṛtaṁ patitaṁ dṛṣṭvā sva-senābhiḥ saha siṁha-nādaṁ cakruḥ || tūryāṇi saṁjaghnur atīva hṛṣṭā vāsāṁsi caivādudhuvur bhujāṁś ca | saṁvardhayantaś ca nṛpendra yodhāḥ pārthaṁ samājagmur atīva hṛṣṭāḥ ||
एवमेव श्रीकृष्णोऽर्जुनश्च हर्षसमन्वितौ नकुलसहदेवौ च शङ्खान् प्रादध्माताम्। सोमकाः कर्णं हतं भूमौ पतितं दृष्ट्वा स्वसैन्यैः सह सिंहनादं चक्रुः। अतीव हृष्टाः तूर्याणि संजघ्नुः, वासांसि चादुधुवुः, भुजान् च व्यधुन्वन्; नरेन्द्र, योधाः कोलाहलं संवर्धयन्तः पार्थं प्रति समागमन्, महाहर्षेण।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the fall of a powerful adversary shifts collective morale and momentum in war, while also reminding that battlefield outcomes—life, death, victory—unfold as consequences of prior choices and duties (dharma) carried out amid intense emotion.
After Karna is seen slain and fallen, Kṛṣṇa, Arjuna, and the twins Nakula-Sahadeva sound their conches. The Somakas, delighted, roar like lions, play war-instruments, wave garments and arms, and surge toward Arjuna in jubilant celebration.