भीमसेन उवाच ददानि ते ग्रामवरांक्षतुर्दश प्रियाख्याने सारथे सुप्रसन्न: । दासीशतं चापि रथांश्व विंशतिं यदर्जुनं वेदयसे विशोक,भीमसेनने कहा--विशोक! तुम अर्जुनके आनेका समाचार सुना रहे हो। सारथे! इस प्रिय संवादसे मुझे बड़ी प्रसन्नता हुई है; अतः मैं तुम्हें चौदह बड़े-बड़े गाँवकी जागीर देता हूँ। साथ ही सौ दासियाँ तथा बीस रथ तुम्हें पारितोषिक रूपमें प्राप्त होंगे
bhīmasena uvāca | dadāni te grāmavarāṁś caturdaśa priyākhyāne sārathe suprasannaḥ | dāsīśataṁ cāpi rathāṁś ca viṁśatiṁ yad arjunaṁ vedayase viśoka ||
भीमसेन उवाच—सुप्रसन्नोऽस्मि, सारथे, प्रियाख्यानात्; यदर्जुनस्यागमनं विशोक त्वं वेदयसे। तस्मात् ते चतुर्दश ग्रामवरान् ददामि; दासीशतं च, रथांश्च विंशतिं, पारितोषिकरूपेण गृहाण।
भीमसेन उवाच
The verse highlights the ethic of honoring beneficial service: good news that strengthens one’s side in war is acknowledged with tangible reward, reflecting a kingly duty to recognize loyalty and timely assistance.
Bhīma, pleased to hear from Viśoka/the charioteer that Arjuna has arrived, publicly grants the messenger a lavish reward—villages, maidservants, and chariots—both as gratitude and as a morale-boosting gesture in the war setting.