फिर बुद्धिमान् भगवान् माधवने धर्मनन्दन युधिष्ठिरसे इस प्रकार कहा--“महाराज! आप अर्जुनको सान्त्वना और दुरात्मा कर्णके वधके लिये आज्ञा प्रदान करें ।। श्रुत्वा ह्रहमयं चैव त्वां कर्णशरपीडितम् । प्रवृत्ति ज्ञातुमायाताविहावां पाण्डुनन्दन,'पाण्डुनन्दन! राजन! आप कर्णके बाणोंसे बहुत पीड़ित हो गये हैं--यह सुनकर मैं और ये अर्जुन दोनों आपका समाचार जाननेके लिये यहाँ आये थे
sañjaya uvāca—tataḥ buddhimān bhagavān mādhavaḥ dharmanandanaṃ yudhiṣṭhiram evaṃ uvāca—“mahārāja! bhavān arjunam sāntvayatu, ca durātmanaḥ karṇasya vadhe ’dya ājñāṃ pradātu. śrutvā hṛdayamayaṃ caiva tvāṃ karṇa-śara-pīḍitam, pravṛttiṃ jñātum āyātau iha āvām pāṇḍunandana.”
सञ्जय उवाच—अथ बुद्धिमान् भगवान् माधवो धर्मनन्दनं युधिष्ठिरमिदं वचनमब्रवीत्—“महाराज! अर्जुनं सान्त्वय; अद्य च दुरात्मनः कर्णस्य वधायाज्ञां देहि। हृदयशोकसमाविष्टं त्वां कर्णशरपीडितं श्रुत्वा, पाण्डुनन्दन, अहं चायं च अर्जुनः, तव वृत्तान्तं ज्ञातुमिहागतौ।”
संजय उवाच