Shloka 12
दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
महता शरवर्षेण राधेय: प्रत्यवारयत् । सम्पूर्ण अस्त्र-शस्त्रोंके पारंगत विद्वान् राधापुत्र कर्णने बड़ी भारी बाण-वर्षा करके उन समस्त धनुर्धरोंको आगे बढ़नेसे रोक दिया ।। ११ $ ।। दुर्योधनं च विंशत्या शीघ्रमस्त्रमुदीरयन्
sañjaya uvāca | mahatā śaravarṣeṇa rādhēyaḥ pratyavārayat | duryodhanaṃ ca viṃśatyā śīghram astram udīrayan |
सञ्जय उवाच—महता शरवर्षेण राधेयः प्रत्यवारयत्। सम्पूर्णास्त्रशस्त्रपारगः राधापुत्रः कर्णः घोरं बाणवर्षं कृत्वा तान् सर्वान् धनुर्धरान् अग्रे गन्तुं निवारयामास। ततः शीघ्रमस्त्रमुदीरयन् दुर्योधनं च विंशत्या शरैः समविध्यत्॥
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war magnifies both skill and moral peril: extraordinary martial power can restrain enemies, yet the same relentless force—amid confusion—may harm even one’s own side, reminding readers that violence is inherently unstable and ethically hazardous.
Sanjaya reports that Karna unleashes a massive volley of arrows to halt the advance of opposing archers. In the same sequence he rapidly discharges weapons and hits Duryodhana with twenty arrows, indicating the intensity and disorder of the fighting at this moment.