Shloka 12
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
वे चारों ओरसे नाना प्रकारके चिह्लोंसे युक्त बाण-समूहोंकी वर्षा करने लगे। नरेश्वर! उनसे पीड़ित होकर महाबली भीमसेनने पचास रथोंके साथ आये हुए आपके पुत्रोंके उन पचासों रथियोंको शीघ्र ही नष्ट कर दिया ।। विवित्सोस्तु ततः क्रुद्धो भल्लेनापाहरच्छिर: । भीमसेनो महाराज तत् पपात हतं भुवि
sañjaya uvāca |
vivitsos tu tataḥ kruddho bhallena apāharac chiraḥ |
bhīmaseno mahārāja tat papāta hataṃ bhuvi ||
ते च सर्वतो नानाचिह्नाङ्कितान् बाणव्रातान् अवर्षयन्। तैः पीडितो महाबलः भीमसेनः पञ्चाशद्रथैः समागतान् तव पुत्रानां पञ्चाशद्रथिनः क्षिप्रमहनत्। ततः क्रुद्धो विवित्सुः भल्लेनापाहरच्छिरः; महाराज, तत् शिरः भूमौ पपात, स च हतोऽभवत्।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger in war accelerates decisive, often brutal action, reminding readers that even within kṣatriya-duty the moral weight of violence and retaliation accumulates, shaping the ethical aftermath for victors and vanquished alike.
Sañjaya reports that Vivitsu (Yudhiṣṭhira), enraged, uses a bhalla-arrow to sever a head; it falls to the ground, and Bhīmasena is described as slain—depicting a rapid, lethal turn in the battle.