Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
गृहं वा गच्छ माद्रेय यत्र वा कृष्णफाल्गुनौ । एवमुक््त्वा महाराज व्यसर्जयत तं तदा,उस समय कर्णने नकुलसे कहा--'पाण्डुकुमार! तुमने व्यर्थ ही बढ़-चढ़कर बातें बनायी थीं। अब इस समय बारंबार मेरे बाणोंकी मार खाकर पुनः उसी हर्षके साथ तुम वैसी ही बातें करो तो सही। बलवान् कौरव-योद्धाओंके साथ आजसे युद्ध न करना। तात! जो तुम्हारे समान हों, उन्हींके साथ युद्ध किया करो। माद्रीकुमार! लज्जित न होओ। इच्छा हो तो घर चले जाओ अथवा जहाँ श्रीकृष्ण और अर्जुन हों, वहीं भाग जाओ।” महाराज! ऐसा कहकर उस समय कर्णने नकुलको छोड़ दिया
gṛhaṃ vā gaccha mādreya yatra vā kṛṣṇa-phālgunau | evam uktvā mahārāja vyasarjayat taṃ tadā ||
गृहं वा गच्छ माद्रेय यत्र वा कृष्णफाल्गुनौ। एवमुक्त्वा महाराज व्यसर्जयत तं तदा॥
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield ethic where ‘sparing’ an opponent can function as moral posturing and psychological warfare. It raises a dharmic tension: restraint may appear virtuous, yet when motivated by contempt it becomes an instrument of humiliation rather than compassion.
After overpowering Nakula, Karṇa addresses him derisively as Mādrī’s son, telling him to go home or run to Kṛṣṇa and Arjuna. Sañjaya reports that Karṇa then dismisses and releases Nakula instead of killing him.