Shloka 20
तेषां रथाश्वनागाश्च प्रवराश्नोग्रपत्तय: । नानावाद्यधरै्हष्टा नृत्यन्ति च हसन्ति च,ततः क्रुद्धो महाराज सात्वतो युद्धदुर्मदः । धनुरन्यत् समादाय सज्यं कृत्वा च संयुगे
teṣāṁ rathāśvanāgāś ca pravarāś cogrāpattayaḥ | nānāvādyadharair hṛṣṭā nṛtyanti ca hasanti ca, tataḥ kruddho mahārāja sātvatō yuddhadurmadaḥ | dhanur anyat samādāya sajyaṁ kṛtvā ca saṁyuge
सञ्जय उवाच—तेषां रथाश्वनागाश्च प्रवराः स्युः, तथा चोग्राः प्रवरपत्तयः। नानावाद्यधरैः सह हृष्टाः नृत्यन्ति हसन्ति च। अथ क्रुद्धो महाराजः सात्वतो युद्धदुर्मदः, धनुरन्यत् समादाय सज्यं कृत्वा समाह्वये।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly warns that celebratory pride and heedless revelry in war can quickly turn into renewed anger and violence; ethical steadiness and restraint are fragile amid battlefield emotions.
Sanjaya describes a scene of warriors with chariots, horses, and elephants rejoicing with music—dancing and laughing—after which the Sātvata king (commonly understood as Kṛṣṇa) becomes angry and, taking up another bow, strings it and prepares again for combat.