अजमीशानमव्यक्त कारणात्मानमच्युतम् । वे वरदायक प्रभु हृष्ट-पुष्ट एवं मनोहर अंगोंवाली पार्वतीदेवीके साथ क्रीड़ा करते हुए पधारे थे। उन अजन्मा, ईशान, अव्यक्त, कारणस्वरूप और अपनी महिमासे कभी च्युत न होनेवाले परमात्माको उनके पार्षदस्वरूप भूतगणोंने घेर रखा था || ७० $ ।। (स्वजानुभ्यां महीं गत्वा कृत्वा शिरसि चाउ्जलिम् ।) अभिवाद्याथ रुद्राय सद्योउन्धकनिपातिने । पद्माक्षस्तं विरूपाक्षमभितुष्टाव भक्तिमान्,कमलनयन भगवान् श्रीहरिने पृथ्वीपर दोनों घुटने टेककर और मस्तकपर हाथ जोड़कर अन्धकासुरका विनाश करनेवाले उन रुद्रदेवको प्रणाम किया और भक्तिभावसे युक्त हो उन भगवान् विरूपाक्षकी वे इस प्रकार स्तुति करने लगे
ajam īśānam avyaktam kāraṇātmānam acyutam | (svajānubhyāṁ mahīṁ gatvā kṛtvā śirasi cāñjalim |) abhivādyātha rudrāya sadyo ’ndhakanipātine | padmākṣas taṁ virūpākṣam abhituṣṭāva bhaktimān |
व्यास उवाच—अजन्मा ईशानः अव्यक्तः कारणात्मा स्वमहिम्ना चाच्युतः प्रभुः, हृष्टपुष्टमनोहराङ्ग्या पार्वत्या सह क्रीडन् समुपाजगाम। तं परमेश्वरं पार्षदभूतगणाः परिवव्रुः। अथ पद्माक्षः श्रीहरिः पृथिव्यां उभाभ्यां जानुभ्यां निपत्य शिरसि कृताञ्जलिः, अन्धकनिपातिनं रुद्रं प्रणम्य, भक्त्या समन्वितः विरूपाक्षं स्तोतुं प्रववृते।
व्यास उवाच
The passage models dharmic humility and devotion: even the supreme Lord (Hari) honors Rudra through physical reverence (kneeling, añjali) and praise, affirming that true greatness expresses itself as worshipful respect for the divine order rather than pride.
Vyāsa describes Rudra arriving with Pārvatī, surrounded by his attendant hosts. Śrī Hari (Padmākṣa) approaches, kneels on the earth, offers añjali, salutes Rudra as the slayer of Andhaka, and begins a devotional hymn praising Virūpākṣa.