Shloka 2
उदिते तु सहस्रांशी तप्तकाञ्चनसप्रभे | प्रकाशितेषु लोकेषु पुनर्युद्धमवर्तत,तपाये हुए सुवर्णके समान कान्तिमान् सूर्यदेवका उदय होनेपर जब सम्पूर्ण लोकोंमें प्रकाश छा गया, तब पुनः युद्ध होने लगा
udite tu sahasrāṃśī tapta-kāñcana-sa-prabhe | prakāśiteṣu lokeṣu punar yuddham avartata ||
उदिते तु सहस्रांशौ तप्तकाञ्चनसप्रभे। प्रकाशितेषु लोकेषु पुनर्युद्धमवर्तत॥ निष्पक्षोऽपि प्रभातः प्राणिनां नवजीवनं ददाति, तथापि तस्यैव प्रकाशे मनुष्याणां मनो युद्धाय पुनरावर्तत।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of war’s persistence: nature’s dawn is neutral and life-giving, yet human beings repeatedly choose to renew violence. It invites reflection on restraint (saṃyama) and the difficulty of returning to dharma once conflict has taken hold.
Sañjaya marks the transition to a new phase of fighting: with sunrise and the world illuminated, the armies re-engage and the battle resumes for the day.