ततः प्रादुष्करोद् दिव्यमस्त्रमस्त्रविदां वर: । नरेश्वर! जब कर्ण घटोत्कचसे बढ़ न सका, तब उस अस्त्रवेत्ताओंमें श्रेष्ठ वीरने दिव्यास्त्र प्रकट किया ।। कर्णेन संधितं दृष्टवा दिव्यमस्त्रं घटोत्कच:
tataḥ prāduṣkarod divyam astram astravidāṁ varaḥ | nareśvara! yadā karṇaḥ ghaṭotkacase bādh na saka, tadā tasmin astravettṝṇāṁ śreṣṭho vīro divyāstram prakaṭayām āsa || karṇena sandhitaṁ dṛṣṭvā divyam astram ghaṭotkacaḥ |
ततः प्रादुष्करोद् दिव्यमस्त्रमस्त्रविदां वरः। नरेश्वर! यदा कर्णो घटोत्कचस्य वेगं सोढुं नाशक्नोत्, तदा स वीरः शस्त्रविदां श्रेष्ठो दिव्यमस्त्रमुदपादयत्। कर्णेन संधितं दिव्यमस्त्रं दृष्ट्वा घटोत्कचोऽपि तदवेक्षत॥
संजय उवाच
The verse highlights how, in moments of extreme peril, warriors may resort to higher, more consequential means—here, a divinely empowered weapon. Ethically, it points to the gravity of escalation in war: when ordinary strength fails, the choice to deploy extraordinary force carries heightened responsibility and far-reaching consequences.
Sañjaya reports to the king that Karṇa, unable to check Ghaṭotkaca’s onslaught, reveals and prepares a celestial missile. Ghaṭotkaca observes Karṇa aiming this divine weapon, signaling a decisive turn in their confrontation.