अध्याय १४६ — निशायां सात्यकिदुर्योधनयुद्धम् / Chapter 146 — Night Battle: Sātyaki and Duryodhana; Śakuni’s Encirclement of Arjuna
जेतारो वृष्णिवीराणां कि पुनर्मानवा रणे | ये अपने कुट॒म्बीजनोंकी अवहेलना नहीं करते हैं। सदा बड़े-बूढ़ोंकी आज्ञामें तत्पर रहते हैं। देवता, असुर, गन्धर्व, यक्ष, नाग और राक्षस भी युद्धमें वृष्णिवीरोंपर विजय नहीं पा सकते; फिर मनुष्य किस गिनतीमें हैं? ।। ब्र्माद्रव्ये गुरुद्रव्ये ज्ञातिस्वे चाप्पहिंसका:
sañjaya uvāca | jetāro vṛṣṇivīrāṇāṃ ki punarmānavā raṇe | ye ’pane kuṭumbījanānām avahēlanāṃ na kurvanti | sadā baḍe-būḍhānām ājñāyāṃ tatparā bhavanti | devatā asurā gandharvā yakṣā nāgā rākṣasāś ca yuddhe vṛṣṇivīrān na jetuṃ śaknuvanti; punaḥ manuṣyāḥ kasya gaṇanāyām? || brahmadravye gurudravye jñātisve cāpy ahiṃsakāḥ ||
सञ्जय उवाच—जेतारो वृष्णिवीराणां; किं पुनर्मानवा रणे? स्वज्ञातीन् नावमन्यन्ते वृद्धानां शासने रताः। न देवासुरगन्धर्वा न यक्षोरगराक्षसाः॥ ब्राह्मद्रव्ये गुरुद्रव्ये ज्ञातिस्वे चाप्यहिंसकाः॥
संजय उवाच
Martial excellence is presented as inseparable from ethical discipline: honoring kin, obeying elders, and refraining from violating what belongs to Brahmins, teachers, and relatives. The verse links victory in war with restraint and dharmic conduct.
Sañjaya, narrating the battlefield events, extols the Vṛṣṇi warriors as unconquerable—so formidable that even supernatural beings cannot defeat them—thereby implying that ordinary human opponents stand little chance.