Shloka 110
Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
एवं तं॑ विरथं कृत्वा कर्णो राजन् व्यकत्थयत्,प्राहिणोत् सूतपुत्राय केशवेन प्रचोदित: । राजन्! इस प्रकार कर्णने भीमसेनको रथहीन करके जब वृष्णिवंशके सिंह भगवान् श्रीकृष्ण और महामना अर्जुनके सामने ही अपनी इतनी प्रशंसा की, तब श्रीकृष्णकी प्रेरणासे कपिध्वज अर्जुनने शिलापर स्वच्छ किये हुए बहुत-से बाणोंको सूतपुत्र कर्णपर चलाया
sañjaya uvāca |
evaṁ taṁ virathaṁ kṛtvā karṇo rājan vyakatthayat |
prāhiṇot sūtaputrāya keśavena pracoditaḥ ||
सञ्जय उवाच—एवं तं विरथं कृत्वा कर्णो राजन् व्यकत्थयत्; केशवस्यार्जुनस्य च पुरतः। ततः केशवेन प्रचोदितः कपिध्वजः अर्जुनः शिलापरिशुद्धान् बहून् तीक्ष्णान् बाणान् सूतपुत्रं कर्णं प्रति प्राहिणोत्।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts boastful pride with disciplined action: self-glorification in war is shown as morally precarious, while Krishna’s prompting represents guided, purposeful conduct aligned with a warrior’s duty (kshatriya-dharma) rather than ego.
After Karna renders Bhimasena chariotless, he boasts in front of Krishna and Arjuna. In response, and at Krishna’s urging, Arjuna releases many sharpened arrows at Karna, escalating the confrontation.