Shloka 26
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
प्राहिणोत् कृतसंरम्भ: शरान् बर्हिणवासस: । स्वर्णपुड्खानू शिलाधौतान् यमदण्डोपमान् मृथे,माननीय नरेश! केंचुलसे छूटी हुई सर्पिणीके समान उस शक्तिके टुकड़े-टुकड़े करके फिर भीमसेनने कुपित हो युद्धस्थलमें सूतपुत्र कर्णके प्राणोंकी खोज करते हुए-से सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए, यमदण्डके समान भयंकर, मयूरपंख एवं स्वर्णपंखसे विभूषित बाणोंको उसके ऊपर चलाना आरम्भ किया
sañjaya uvāca |
prāhiṇot kṛtasaṃrambhaḥ śarān barhiṇavāsasaḥ |
svarṇapuḍkhān śilādhautān yamadaṇḍopamān mṛdhe ||
सञ्जय उवाच—कृतसंरम्भः स मृधे शरान् प्राहिणोत्, बर्हिणवाससः स्वर्णपुङ्खान् शिलाधौतान् यमदण्डोपमान् घोरान्। क्रुद्धो भीमसेनः कर्णं सूतपुत्रं प्राणान् इव मृगयन्, सानपरिष्कृतान् मयूरपिच्छ-स्वर्णपुङ्खविभूषितान् बाणान् तस्योपरि मुमोच।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses the simile of Yama’s rod to stress the moral weight of battlefield action: when anger hardens into resolve, weapons become agents of death, reminding the listener that war magnifies consequences and tests restraint (dharma) amid violence.
Sañjaya describes a warrior, seized by fierce determination, releasing volleys of arrows—peacock-feathered, gold-fitted, and stone-honed—so terrifying they are likened to Yama’s staff, signaling an intense escalation in the combat.