दुःशासनादीत् भ्रातृश्च सर्वानेव च भारत | अन्यांश्व सुबहून् शूरान् युद्धाय समुपागतान्,संजय कहते हैं--महाराज! उस अत्यन्त भयंकर अभेद्य क्रौंचव्यूहको अमिततेजस्वी अर्जुनके द्वारा सुरक्षित देखकर आपका पुत्र दुर्योधन आचार्य द्रोण, कृप, शल्य, भूरिश्रवा, विकर्ण, अश्वत्थामा और दुःशासन आदि सब भाइयों तथा युद्धके लिये आये हुए अन्य बहुतेरे शूरवीरोंके पास जाकर उन सबका हर्ष बढ़ाता हुआ यह समयोचित वचन बोला --वीरो! आप सब लोग नाना प्रकारके अस्त्र-शस्त्रोंके प्रहारमें कुशल तथा युद्धकी कलामें निपुण हैं
duḥśāsanādīt bhrātṝś ca sarvān eva ca bhārata | anyāṁś ca bahūn śūrān yuddhāya samupāgatān ||
सञ्जय उवाच—हे भारत! दुर्योधनः दुःशासनं च सर्वान् भ्रातॄन्, अन्यांश्च बहून् शूरान् युद्धाय समुपागतान् उपसङ्गम्य तेषां समीपं जगाम।
संजय उवाच
The verse highlights a wartime leadership moment: Duryodhana consolidates support by gathering his brothers and allied heroes. Ethically, it frames how collective resolve and persuasion can be used in service of a cause—here, the Kaurava war effort—inviting reflection on whether strategic unity is aligned with dharma or merely effective.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana goes to Duḥśāsana, all his brothers, and many other warriors who have assembled for battle, setting the stage for Duryodhana’s subsequent exhortation to them.