Shloka 18
Kāma–Mamatā–Upadeśa
Discourse on Desire, Possessiveness, and Ritual Duty
यो मां प्रयतते हन्तुं मोक्षमास्थाय पण्डित: । तस्य मोक्षरतिस्थस्य नृत्यामि च हसामि च । अवध्य: सर्वभूतानामहमेक: सनातन:,जो विद्वान् पुरुष मोक्षका सहारा लेकर मेरे विनाशका प्रयत्न करता है, उसकी जो मोक्षविषयक आसक्ति है, उसीसे वह बँधा हुआ है। यह विचारकर मुझे उसपर हँसी आती है और मैं खुशीके मारे नाचने लगता हूँ। एकमात्र मैं ही समस्त प्राणियोंके लिये अवध्य एवं सदा रहनेवाला हूँ
yo māṁ prayatate hantuṁ mokṣam āsthāya paṇḍitaḥ | tasya mokṣa-rati-sthasya nṛtyāmi ca hasāmi ca | avadhyaḥ sarva-bhūtānām aham ekaḥ sanātanaḥ ||
यो मां प्रयतते हन्तुं मोक्षमास्थाय पण्डितः । तस्य मोक्षरतिस्थस्य नृत्यामि च हसामि च । अवध्यः सर्वभूतानामहमेकः सनातनः ॥
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even a lofty aim like mokṣa can become a bondage when it turns into clinging or spiritual pride. True freedom requires non-attachment, not merely adopting the language or pursuit of liberation.
Vāyudeva declares that anyone who attempts to kill him—claiming a motive of liberation—is deluded, because that very fixation on mokṣa binds him. Vāyu, being divine and eternal, mocks the futility of such an attempt and proclaims his unslayable nature.