Shloka 20
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
मैंने वसुदेवनन्दन भगवान् श्रीकृष्णकी अर्थभरी बातें नहीं सुनी। मनीषी पुरुषोंने मुझे यह हितकी बात बतायी थी कि इस खोटी बुद्धिवाले पापी दुर्योधनको मन्त्रियोंसहित मार डाला जाय, इसीमें संसारका हित है; किंतु पुत्रस्नेहके वशीभूत होकर मैंने ऐसा नहीं किया ।। विदुरेणाथ भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च । पदे पदे भगवता व्यासेन च महात्मना
vidureṇātha bhīṣmeṇa droṇena ca kṛpeṇa ca | pade pade bhagavatā vyāsena ca mahātmanā ||
धृतराष्ट्र उवाच—नाहं वसुदेवनन्दनस्य भगवतः श्रीकृष्णस्यार्थगौरवयुक्तानि वचांसि शुश्राव। विदुरेणाथ भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च। पदे पदे भगवता व्यासेन च महात्मना॥ मनीषिभिर्मम प्रोक्तं लोकहितं यदुत्तमम्—दुर्मतिं पापिनं दुर्योधनं सामात्यं निहन्यादिति; पुत्रस्नेहाभिभूतस्तु तदहं नाकरोत्॥
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Even repeated guidance from wise elders is fruitless if a ruler is ruled by attachment. Dhṛtarāṣṭra recognizes that personal affection (putra-sneha) can eclipse dharma and public welfare, leading to catastrophic outcomes.
In the Āśramavāsika context, Dhṛtarāṣṭra reflects on past failures: despite continual counsel from Vidura, Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, and Vyāsa, he did not restrain or remove Duryodhana. He frames this as a moral lapse driven by paternal attachment.