अथेन्द्रस्य महाघोरं सोडसृजच्छत्रुमेव हि
atha indrasya mahāghoraṃ so 'sṛjac chatrum eva hi | agnāv āhutim ādhāya munir indrasya vai ripum || tasya nāma mada iti | sa mukham prasārya tiṣṭhaty āsīt | tasya adhoṣṭhaḥ pṛthivyāṃ saṃspṛṣṭaḥ, ūrdhvoṣṭha ākāśaṃ spṛśati | tasya mukhe sahasraṃ dantāḥ, te ca śata-śata-yojanocchritāḥ | tasya dāḍhā bhīṣaṇā dve-dve-śata-yojanāyāmāḥ | atha devaḥ sendrāḥ sarve tasya jihvā-mūle samāpatanta, yathā mahāsāgare bahavo matsyāḥ timi-nāmnaḥ mahāmatsyasya mukhe patanti ||
अथ स महामुनिरग्नौ हुत्वेन्द्रस्य महाघोरं शत्रुमसृजत्—मदं नाम। स व्यादितास्यः स्थितः; अधरोष्ठो भूमिं स्पृष्ट्वा, ऊर्ध्वोष्ठो दिवमस्पृशत्। तस्य मुखे दन्तसहस्रं शतयोजनप्रमाणं, दंष्ट्राश्च द्वियोजनशतप्रमाणाः परमदारुणाः। तदा सर्वे देवा इन्द्रसहिताः तस्य जिह्वामूले प्रविष्टाः, यथा महार्णवे बहवो मत्स्याः तिमिनाम्नो महामत्स्यस्यास्यं प्रविशन्ति।
च्यवन उवाच
The verse dramatizes mada—intoxication and pride—as a devouring force that can overwhelm even the gods. Ethical strength requires humility and self-restraint; otherwise power itself becomes the cause of downfall.
Cyavana performs a fire-offering and manifests a terrifying being named Mada as Indra’s enemy. Mada’s colossal mouth and teeth are described, and the gods with Indra are shown as being driven into its tongue-root, like fish swallowed by the great sea-creature Timi.