Shloka 113
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्टवा तुष्टाव चेश्वरम् ।।
tapasā ugre sthito bhūtvā dṛṣṭvā tuṣṭāva ca īśvaram ||
वायुरुवाच—उग्रतपसि स्थित्वा तं प्रभुं दृष्ट्वा तदा तुष्टावेश्वरम्। यः देवः प्राणरूपो जीवस्वरूपश्च भूत्वा अन्तःकरणे मनोमयीं ज्योतिं रूपेण स्थितः, तस्य दर्शनाभिलाषया तण्डिर्मुनिर्बहूनि वर्षाण्युग्रं तपश्चचार। तस्य दर्शनं प्राप्य स मुनीश्वरः जगदीश्वरं शिवमेतद्विधं स्तोतुं प्रववृते।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Steadfast austerity undertaken with a pure longing for divine vision culminates in direct encounter (darśana), which naturally expresses itself as reverent praise; the passage also frames the deity as inwardly present as the life-breath and as an inner radiance.
Vāyu introduces how the sage Taṇḍi performed severe penance for many years to behold the indwelling deity; after attaining that vision, Taṇḍi begins a hymn of praise to Śiva, the Lord of the universe.