Shloka 37
कल्मषापहर-कीर्तनम् / Kīrtana for the Removal of Impurity
देवि! ऐसा मनुष्य अपने ही किये हुए कर्मोके फलके अनुसार मनुष्योंमें तथा जाति- बन्धुओंमें नीच समझा जाता है और सब लोग उससे द्वेष रखते हैं ।।
devi! eṣa manuṣyaḥ svayaṃ kṛtakarmaphalānusāreṇa manuṣyeṣu tathā jāti-bandhuṣu nīcaḥ saṃjñāyate, sarve ca lokāḥ tasmin dveṣaṃ kurvanti. aparaḥ sarvabhūtāni dayāvān anupaśyati; maitradṛṣṭiḥ pitṛsamo nirvairo niyatendriyaḥ.
महेश्वर उवाच—देवि! एवंविधं कर्म कुर्वाणो मनुष्यः स्वकर्मफलानुसारात् मनुष्येषु स्वजनबन्धुषु च नीचः परिगण्यते, सर्वे च तस्मिन् द्वेषं कुर्वन्ति। यस्तु सर्वभूतानि दयावान् अनुपश्यति, सर्वान् मित्रवत् मन्यते, सर्वेषु पितृसमं स्नेहं बिभर्ति, निर्वैरः सन् नियतेन्द्रियः, हस्तपादादीनि स्ववशे कृत्वा न कञ्चिद् जीवम् उद्वेजयति न हन्ति, यस्मिन् सर्वभूतानि विश्वसन्ति, यो न रज्ज्वा न दण्डेन न लोष्टैः न च घातकैः शस्त्रास्त्रैः प्राणिनां पीडां करोति, यस्य कर्म श्लक्ष्णं निर्दोषं च, यश्च सदा दयापरायणः—स एव पुरुषः स्वर्गं प्राप्य दिव्यं शरीरं धारयति, तत्र दिव्ये भवने देववत् आनन्देन वसति।
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts two moral types: one whose harmful conduct makes him despised even by his own kin, and the compassionate, non-violent, self-restrained person who treats all beings as friends and earns trust; such virtue leads to heavenly attainment.
Śrī Maheśvara instructs Devī by describing the social and spiritual consequences of behavior: cruelty and hostility bring disgrace and hatred, while mercy, harmlessness, and restraint bring esteem and the reward of Svarga with a divine mode of existence.