Shloka 121
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
तात! इसीलिये वह आटेका रस मुझे प्रिय नहीं लगा; अतः मैंने बालस्वभाववश ही अपनी मातासे कहा-- ।।
tāta! isīliye sa āṭekā rasa mama priyaḥ na lāga; ataḥ mayā bālasvabhāvavaśāt eva svamātāyai uktam—
na idaṃ kṣīrodanaṃ mātari yat tvaṃ me dattavatī asi |
tato mām abravīn mātā duḥkhaśokasamanvitā,
vane nivasatāṃ nityaṃ kandamūlaphalāśinām |
“mā! tvaṃ me yad dattavatī, etat kṣīrodanaṃ na.”
(mādhava!) tataḥ sā mātā duḥkhaśokanimagnā putrasnehāt mām hṛdayena āliṅgya mama mastakaṃ ghrātvā mām abravīt—
“vane nityaṃ nivasantaḥ kandamūla-phalāhārāḥ śuddhāntaraṅgā munayaḥ; teṣāṃ kṣīrodanaṃ kutaḥ syāt?”
तात! तस्मादेव स पिष्ट-रसः मे न प्रीतिमजनयत्; अतः बाल्यभावेनाहं जननीमब्रुवम्— “मातर्, नायं क्षीरोदनः यत्त्वं मे दत्तवती।” ततः सा माता दुःखशोकसमन्विता, पुत्रस्नेहात् परिष्वज्य मम मूर्धानं घ्रात्वा, मामिदमब्रवीत्— “वत्स, ये नित्यं वने निवसन्ति कन्दमूलफलाशिनो भावितात्मानो मुनयः, तेषां क्षीरोदनः कुतः स्यात्?”
वासुदेव उवाच