Shloka 48

षष्टिवर्षसहस्राणि दिवमावसते च स:,प्रजानाथ! वह साठ हजार वर्षोतक स्वर्गमें निवास करता है और वहाँ वीणा, वल्लकी, वेणु आदि वाद्योंके मनोरम घोष तथा सुमधुर शब्दोंद्वारा उसे सोतेसे जगाया जाता है

ṣaṣṭivarṣasahasrāṇi divam āvasate ca saḥ | prajānātha |

अङ्गिरा उवाच—प्रजानाथ! स षष्टिवर्षसहस्राणि दिवमावसति; तत्र वीणावल्लीकीवेण्वादिवाद्यानां मनोहरघोषैः सुमधुरैश्च शब्दैः सुप्तः स प्रतिबोध्यते।

षष्टिवर्षसहस्राणिsixty-thousand years (as duration)
षष्टिवर्षसहस्राणि:
Karma
TypeNoun
Rootषष्टि-वर्ष-सहस्र
FormNeuter, Accusative, Plural
दिवम्heaven
दिवम्:
Karma
TypeNoun
Rootदिव्
FormMasculine, Accusative, Singular
आवसतेdwells, resides
आवसते:
Karta
TypeVerb
Root√वस्
FormPresent, Third, Singular, Atmanepada
and
:
TypeIndeclinable
Root
सःhe
सः:
Karta
TypePronoun
Rootतद्
FormMasculine, Nominative, Singular

अंगियरा उवाच

A
Aṅgiras
P
Prajānātha
S
Svarga (heaven)
V
vīṇā
V
vallakī
V
veṇu

Educational Q&A

The verse highlights the karmic fruition of merit: righteous conduct can yield prolonged heavenly enjoyment, depicted through refined, uplifting sensory experiences (melodious music) rather than coarse pleasure.

Aṅgiras describes to the addressed ‘Lord of creatures’ that a certain person attains heaven for sixty thousand years, where celestial musicianship (vīṇā, vallakī, veṇu) provides sweet sounds that even awaken him from sleep—an image of honored, blissful residence in svarga.